No category

منابع پایان نامه درمورد گروه کنترل، کودکان مبتلا، احساس درد

پرستاران يک مرکز تروما سطح يک انجام شد. پرستاران اورژانس بمدت 45 دقيقه بصورت سخنراني آموزش نحوه کار با دستگاه سونوگرافي را ديدند سپس تلاش براي گرفتن رگ تحت سونوگرافي بر روي بيماران انجام مي شد. جاگذاري کاتتر وريدي موفق زماني تاييد مي شد که خون خارج شده و يا 100 ميلي ليتر مايع انفوزيون شود از روش ازمون تي براي مقايسه داده ها استفاده شد .به طور کل 321 اقدامدر طي 5 ماه انجام شد و در طي اين مدت هيچ پرستار اورژانسي ازمطالعه خارج نشد. در ميان نمونه ها 258 (80%) مورد از بيماران قبل از استفاده از سونوگرافي به عنوان گروه “خيلي سخت” تقسيم بندي شده بودنند ، و 59 (18%)مورد بعنوان “سخت” و 3 (%1)مورد بعنوان “آسان” امتياز گرفتند و هيچ موردي به عنوان “خيلي ساده” گزارش نشد. از 258 موردي که به عنوان “خيلي سخت” در مرحله بدون استفاده از سونوگرافي تقسيم بندي شده بود ، 29 (11%) مورد همچنان با استفاده از سونوگرافي بصورت “خيلي سخت” باقي ماندند و 43(13%) نفر مورد به “سخت” ارتقا يافتند و 112 (34%)نفر به “آسان” و 137 (42%)مورد به “خيلي آسان” ارتقا يافتند. در نهايت مشخص شد که با استفاده از يک آموزش کوتاه مدت براي پرستاران ، رگ گرفتن با استفاده از سونوگرافي در بيماران اورژانسي ، بطور معناداري راحت تر شده است به طوري که از تقسيم بندي ” خيلي سخت ” به دسترسي ” سخت “رسيده و کار را براي پرستاران کاهش داده است(31).
مطالعهاي توسط رافائل اورتقا و همکاران در سال 2008 در شهر بوستون امريکا ، تحت عنوان جاگذاري کاتتر وريدي عروق محيطي با هدف “توضيح روش مناسب جهت انجام يک اقدام برايجاگذاري کاتتر وريدي” انجام شد اين مطالعه يک مقاله مروري بوده و نويسندگان در اين مقاله مشخص کردند که وريد هاي بازليک و سفاليک در اندام فوقاني و وريد سافن در اندام تحتاني را وريد هاي مناسب براي جاگذاري کاتتر وريدي هستند. دسترسي به عروق محيطي يک مهارت ضروري براي همه پزشکان است. اگر چه جاگذاري کاتتر وريدي بعنوان آسانترين تکنيک تهاجمي شناخته شده است اما اين اقدام گاها به طور فوق العادهاي باعث نجات جان افراد ميشود و در بسياري از موارد نياز به تجربه و مهارت مناسب دارد. همچنين جاگذاري کاتتر وريدي براي مقاصد باليني متفاوتي مثل تزريق داروهاي داخل وريدي، ترزيق خون و فراودههاي خوني و علاوه بر آن در حين جراحي و مراقبت اورژانسي از بيماران استفاده مي شود. موارد عدم استفاده از آن شامل مشکلات ناحيه جاگذاري کاتتر وريدي مثل عفونت ناحيه، التهاب و سوختگي در ناحيه مورد نظر براي جاگذاري کاتتر وريدي است. عموما” از اندام فوقاني براي جاگذاري کاتتر وريدي استفاده مي شود چون نسبت به وريد هاي اندام تحتاني با دوام تر بوده و عوارض کمتري بدنبال دارند. در اين مقاله براي بيان روش اجرا اينگونه توضيح داده شده است که تورنيکه در 8 – 10 سانتي متر بالاتر از ناحيه انتخاب شده بسته مي شود و به منظورانجام جاگذاري کاتتر وريدي در ابتدا ، پس از مشاهده رگ ، بايد لمس ناحيه صورت گيرد . بعد از انتخاب رگ ناحيه با يک محلول آنتي باکتريالي که ترکيب اصلي آن کلرهگزدين است از بالا به پائين تميز شود. به منظور جلوگيري از حرکت نوک کانولا پوست ناحيه مورد نظر با دست مقابل کشيده ميشود. پس از اينکه از ورود کاتتر به داخل رگ اطمينان حاصل شد سوزن کاتتر به بيرون کشيده شده و کاتتر به سمت جلو هدايت مي شود وقتي که کاتتر به شکل کامل در داخل رگ قرار گرفت تورنيکه باز مي شود . جهت جلوگيري از هدر رفتن خون در هنگام برداشته شدن سوزن، با فشار مستقيم به بالاي کانولا رگ را بايد مسدود کرد. براي جاگذاري کاتتر وريدي در شرايطي که دسترسي به عروقي که سخت است روشهايي را شامل قرار دادن بازو در سطح پائين تر قلب، باز و بسته کردن بازوي بيمار و استفاده از گرماي موضعي بر روي محل انتخاب شده به منظور افزايش انبساط عروقي را پيشنهاد مي شود (7).
نعمت الهي و همکاران(1391) در مطالعه با عنوان “تاثير انحراف فکر و مراقبت روتين بر شدت ترس جاگذاري کاتتر وريدي کودکان مبتلا به استرابيسم” 72 کودک 12-5 ساله در بيمارستان شفاي کرمان که تحت روش جايگذاري کاتتر وريدي قرار داشتند، مورد مطالعه قرار دادند. اين تحقيق از ابتداي فروردين سال 1389 شروع و تا ابتداي خرداد سال 1390 ادامه يافت. در طي اين مدت 72 کودک مراجعه کننده به اين مرکز و داراي شرايط زير1-رگ خوب و قابل روئت داشته باشند ، 2- سن بين 12-5 سال داشته باشند ، 3- اولين تجربه بستري در بيمارستان را در حال گذراندن باشند ، 4- اولين تجربه جاگذاري کاتتر وريدي در انها باشد، 5- قرار نداشتن والدين در گروه درماني بهداشتي و 6- برخورداري از سلامت نسبي جسمي و رواني(بر اساس پرونده بيمار). انها به صورت روش نمونه گيري در دسترس ، انتخاب شده و بطور تصادفي در سه گروه(هر گروه شامل 24 کودک) قرار گرفتند. يک گروه شاهد، و يک گروه کودکان تحت انحراف فکر با روش استفاده از يک وسيله اسباب بازي که به وسيله ان حباب هاي هوا ساخته مي شد و گروه سوم انحراف فکر با استفاده از لمس درماني بودند. ابزار جمع آوري داده ها شامل يک پرسشنامه دو قسمتي بود که بخش اول اطلاعات دموگرافيک و بخش دوم سوالات مربوط به تعيين مقياس ترس کودکان به روش مصاحبه در سه گروه قبل و بلافاصله بعد از کاتتر گذاري تکميل گرديد. ميانگين نمره ترس در گروه حباب ساز قبل از مطالعه(7/0±3/15)، و بعد از مطالعه (8/0±1/10)، لمس قبل از مطالعه (3/0±7/15) و بعد از مطالعه (5/0±9/9)، و گروه شاهد (2/0±1/15) بود. بين شدت ترس در دو گروه آزمايش قبل و بعد از مداخله تفاوت معني دار آماري وجود نداشت (8/0=P). اما بين گروه هاي آزمايش و کنترل تفاوت معني دار آماري مشاهده شد(04/0=P). در نهايت محققان به اين نتيجه رسيدند که انحراف فکر يک تکنيک موثر در کاهش ترس کودکان است که در مقايسه با اجراي مراقبتهاي روتين در هنگام اجراي روش هاي تهاجمي بايستي مورد توجه پرستاران و کارکنان مراکز بهداشتي درماني قرار گيرد(24).
در مطالعه اي که بوسيله باقريان و همکاران با عنوان “بررسي شدت درد ناشي از جاگذاري کاتتر وريدي در کودکان مبتلا به تالاسمي قبل از تزريق خون” انجام شده است. 120 کودک 6-3 ساله مبتلا به تالاسمي ماژور بصورت سرشماري انتخاب شدند کودکاني که در محدوده سني مورد نظر قرار داشته و داراي پرونده در مرکز تالاسمي بودند وارد مطالعه شدند ولي کودکان داراي مشکلات جسمي و روحي و يا کودکاني که دارو هاي کاهش دهنده درد استفاده مي کردند از مطالعه حذف شدند. همچنين اگر که جاگذاري کاتتر وريدي براي اولين بار موفقيت آميز نبود، اين کودک نيز از مطالعه کنار گذاشته مي شد. ابزارهاي مورد استفاده در اين پژوهش پرسشنامه اطلاعات دموگرافيک کودک و مقياس رفتاري درد بودند. پژوهشگراز طريق مصاحبه با همراه کودک، پرسشنامه اطلاعات دموگرافيک را تکميل نمود و از مقياس بررسي درد در کودکان جهت تعيين شدت درد جاگذاري کاتتر وريدي از روي واکنش رفتاري کودک استفاده شد اين مقياس از پنج بخش تشکيل شده است و پژوهشگر با مشاهده رفتار کودک حين تزريق، اين مقياس را نمره گذاري ميکرد. پرستار مسئول جاگذاري کاتتر وريدي ، اندازه، نوع و شرکت سازنده آنژيوکت، موضع انجام جاگذاري کاتتر وريدي ، و شرايط محيطي در هم جاگذاري کاتتر وريدي ها يکسان بود جاگذاري کاتتر وريدي در اتاق مخصوص جاگذاري کاتتر وريدي انجام شد و به همراه کودک و ساير کودکان اجازه ورود به محل جاگذاري کاتتر وريدي داده نشد. نتايج نشان داد که ارتباط معني دار و معکوس از نظر احساس درد با سن وجود دارد. بدين معني که کودکان با سن کمتر، درد بيشتري احساس مي کردند همچنين اختلاف معني داري بين جنس و درد وجود داشت و دختران درد بيشتري را گزارش کردند ميانگين نمره درد در پسران 5/2±74/5 با ميانه 5 و اين ميانگين در دختران 9/1±85/7 با ميانه 8 بود در پسران 4/65 درصد درد خفيف، 3/58 درصد درد متوسط و 2/36 درصد درد شديد داشتند. در دختران 6/34 درصد دختران درد خفيف، 6/41 درصد درد متوسط و 8/63 درصد درد شديد را بر اساس مقياس رفتاري درد نشان دادند(29).
در مطالعه اي که توسط اکبري و همکاران در سال 1392 با عنوان ” مقايسه تاثير استفاده از پماد کلوبتازول با نيتروگليسيرين بر پيشگيري از فلبيت سطحي ناشي از آنژيوکت” بصورت کار آزمايي باليني دوسوکور بر روي 144 بيمار بستري دربخش جراحي مردان بيمارستان وليعصر شهرستان اراک انجام شد. بيماران به روش نمونه گيري آسان انتخاب و سپس براساس سن و مدت بستري همسان سازي شدند و پس از آن، بيماران بصورت تصادفي ساده و با استفاده از جدول اعداد تصادفي به سه گروه : گروه الف(استفاده از پماد کلوبتازول)، گروه ب(استفاده از پماد نيتروگليسيرين) و گروه ج( گروه کنترل) تقسيم شدند. ابزار جمع آوري دادهها شامل پرسشنامه داده هاي دموگرافيک، محل جايگذاري کاتتر (پشت دست، ساعد، مچ و آرنج) و مقياس مربوط به وجود علايم و شدت فلبيت بود. مقياس فلبيت ابزار استانداردي براي اندازه گيري فلبيت مي باشد که شامل درجه صفر تا چهار مي باشد. درجه صفر: هيچ گونه علايم باليني ، درجه يک: وجود يکي از علايم درد يا قرمزي ، درجه دو: وجود درد، قرمزي يا ادم در محل، مشخص نبودن حدود رگ، طنابي نبودن وريد در لمس ، درجه سه: وجود درد، قرمزي يا ادم در محل، مشخص بودن حدود رگ، طنابي نبودن وريد در لمس، و درجه چهار: وجود درد و اريتم يا ادم محل، مشخص بودن حدود رگ و طنابي بودن وريد در لمس. در صورتي که بيش از دو بار براي جاگذاري کاتتر وريدياقدام شود، محل جديد براي جاگذاري کاتتر وريدي انتخاب مي گرديد بيماران بر طبق گروهي که در آن قرار داشتند، پس از انجام جاگذاري کاتتر وريدي به ميزان 5/1 سانتيمتر (حدود دو گرم) از پماد مورد نظر در قسمت ديستال آنژيوکت در وسعت 2×4 سانتي متر ماليده و پانسمان مي شد. حداکثر نگهداري آنژيوکت در هر سه گروه 72 ساعت بود . آموزش يکساني در مورد مراقبت از کاتتربه تمامي واحدهاي پژوهش داده شد. به منظور اندازه گيري وجود شدت فلبيت براساس مقياس فلبيت، بيماران در سه فاصله زماني 24، 48 و 72 ساعت بعد از جاگذاري کاتتر وريدي ارزيابي شدند. معيارهاي خروج شامل ترخيص زود هنگام از بيمارستان، ابتلا به عفونت حاد و يا عدم همکاري کامل با پژوهشگران بود. فراواني فلبيت با هر درجه اي در زمان هاي مختلف بعد از کانالاسيون در سه گروه مورد مطالعه با يکديگر مقايسه شد. نتايج نشان داد که تفاوت در بروز فلبيت در 24 ساعت اول به لحاظ آماري معني دار نبود(56/0=p). در 48 ساعت اول بعد از کانالاسيون در گروه استفاده از کلوبتازول 8 مورد (7/16 درصد) و در گروه استفاده از نيتروگلسيرين 8 مورد (17 درصد) و در گروه کنترل 23 مورد (1/27 درصد) فلبيت با شدت هاي مختلف ديده شد که اين تفاوت بر اساس آزمون مجذور کاي دو معني دار بود (001/0p)، در 72 ساعت اول بعد از کانالاسيون در گروه استفاده از کلوبتازول 27 مورد (7/83 درصد) و در گروه استفاده از نيتروگليسيرين 20 مورد (6/42 درصد) و در گروه کنترل 41 مورد (7/83 درصد) فلبيت با درجات مختلف ديده شد. که اين تفاوت معني دار بود (001/0p). نتايج مطالعه نشان داد که استفاده از داروي نيتروگليسيرين در پيشگيري از بروز فلبيت سطحي ناشي از آنژيوکت از داروي کلوبتازول موثرتر بوده است(20).
در مطالعه اي که بوسيله اسماعيلي و همکاران با عنوان ” مقايسه تاثير دو روش تمرين هاي تنفسي و موسيقي براي کاهش درد ناشي از جاگذاري کاتتر وريدي هنگام تجويز خون” بر روي 36 بيمار مبتلا به تالاسمي ماژور بين 12-6 سال، از نوع کارآزمايي باليني قبل و بعد، و به روش نمونه گيري سرشماري و مبتني بر هدف انجام

مطلب مشابه :  پایان نامه با واژه های کلیدینفقه، اشخاص ثالث، بازرگانان

دیدگاهتان را بنویسید