فناوری

تلفن های هوشمند از هفت سال گذشته تا کنون چه پیشرفت های سخت افزاری داشته اند؟

این روزا کارکرد تلفنای هوشمند بیشتر از هر زمان دیگری سریع شده و می تونین با به کار گیری اونا، عملکردی بسیار روان رو در کنار انجام امور چند وظیفه ای، تجربه کنین. از طرفی چگالی پیکسلی بالا، تصاویر و بازیای ویدیویی رو در نمایشگرهای موبایل چشم نوازتر از پیش کرده.

بعضی وقتا یادمون میره که معنی کلمه «موبایل هوشمند» تا همین چند سال پیش، چقدر متفاوت بود؛ چیپای اصلی نسل به نسل جلو اومده ان تا به نقطه فعلی رسیدیم. این وسط با اینکه بنچمارکا نمی تونن عملکردی به طور کامل بی اشکال رو به ما نشون بدن اما در هر صورت، یه جور از مقایسه رو در بین موبایلا به وجود آورده ان. در بین بنچمارکا، «گیکبنچ» یکی از بهترین هاست و کاربران زیادی عملکردش رو قبول دارن. بیایید در ادامه نگاهی داشته باشیم به پایگاه داده همین بنچمارک و پیشرفتایی که در کار بهبود بهره وری موبایلا انجام شدن. با سایت ما همراه باشین.

اندروید در برابر iOS

می خوایم مبدا خود رو در سال ۲۰۰۹ قرار داده و به سراغ مقایسه اندروید با iOS رفته و ببینیم هر کدوم، در هر سال تونسته ان تا چه پیشرفتایی در مورد بهبود کارایی داشته باشن.

اپل از اول راه، به شکلی جداگونه، خود پیشرفت و طراحی چیپست هاش رو شروع کرد در حالی که رقبای اندرویدی، همیشه متکی به کمپانیای بزرگ سازنده چیپست بودن. طی سالای اول، با اینکه آمار مربوط به قدرت هر دو پلتفرم به طور کامل مشابه نبوده اما میشه گفت در چند سال ابتدایی به شکلی تقریبا برابر جلو رفته. از سال ۲۰۱۳ به بعد بود که کارکرد چند هسته ای موبایلای اندرویدی در بنچمارک مورد بحث، افزایشی خیره کننده به خود دید.

میشه این افزایش یهویی رو مربوط به معماری big.LITTLE و پردازندهای ۸ هسته ای دونست. این در حالیه که اپل تمایل داشته تا همیشه کارکرد تک هسته ای خود رو به شکلی بهتر از چند هسته ای نگه داره. جدا از بحث تقسیم قدرت، پردازندهای ۸ هسته ای به کاربر کمک می کنن تا بتونه عمر باتری موجود در موبایل خود رو به شکل بهینه تری مدیریت کنه.

کارایی و مقایسه برنده ها

اندروید یه پلتفرم بسیار وسیعه و رقابت هم در اون بیداد می کنه. بر همین پایه، بهتره نگاهی داشته باشین به نمودار پایین و پرچمدارانی که در هر سال از طرف هر شرکت معرفی گشته ان.

نمودار فوق خوب گویاست اما اگه دقت کنین، قادر هستین تا جهش یهویی موتورولا رو ببینین. این وسط ال جی هم تلاش کرده تا با بازیگران بزرگ این صنعت پا به پا جلو رود. سامسونگ هم که پیشرو بوده و سونی هم کارکرد مناسبی رو از خود بر جای گذاشته.

نباید از کارکرد تقریبا مشابه موبایلای اندرویدی تعجب کرد. بیشتر تلفنای همراهی که در نمودار فوق بررسی شدن از چیپستای مشابه استفاده کردن که اتفاقا بیشترشون هم ساخته کوالکام هستن.

اولین تلفن هوشمند اندرویدی به نام Dream، در سال ۲۰۰۸ و با پردازنده ای از شرکت کوالکام با فرکانسی برابر با ۵۲۸ مگاهرتز و رم ۱۹۲ مگابایتی معرفی شد. در سال ۲۰۰۹ اما موتورولا دروید از راه رسید که از هسته کورتکس A8 با پردازنده ای ۵۵۰ مگاهرتزی و ۲۵۶ مگابایت رم استفاده میکرد.

نکسوس وان با اسنپدراگون S1 در سال ۲۰۱۰ از راه رسید. این گوشی موبایل از ۵۱۲ مگابایت رم و یه پردازنده ۱گیگاهرتزی استفاده میکرد. در سال ۲۰۱۱ اما ال جی، Optimus 2X رو معرفی کرد که در واقع اولین تلفن هوشمند با پردازنده دو هسته ای در جهان هستش. این موبایل از چیپست انویدیا تگرا ۲ استفاده می کرد که بر بستر هسته های کورتکس A9 پیشرفت پیدا کرده بود. در اون سال هم اینکه ARM از معماری big.LITTLE پرده برداشت. در سال ۲۰۱۲ موبایلایی با پردازندهای ۴ هسته ای از راه رسیدن. موبایلایی که از چیپستای کوالکام S4 Pro، انویدیا تگرا ۳ و اگزینوس ۴۴۱۲ سامسونگ استفاده می کردن.

پس از چیپست اسنپدراگون S4، کوالکام سری سیستم-بر-چیپای ۶۰۰ و ۸۰۰ رو معرفی کرد که تقریبا در همه پرچمداران سال ۲۰۱۳ استفاده شدن. از اون طرف ماجرا اما شرکت مدیاتک اولین چیپست ۸ هسته ای جهان با معماری big.LITTLE رو بر بستر هسته های کورتکس A7 پیشرفت داد. در سال ۲۰۱۴ تلفن هوشمند Desire 510 از HTC که نیروی خود رو از اسنپدراگون ۴۱۰ به دست می آورد، لقب اولین تلفن هوشمند ۶۴ بیتی اندرویدی رو واسه خود به ثبت رساند. کمی بعد البته سامسونگ نوت ۴ رو با چیپست ۶۴ بیت و خونگی خود که بر بستر هسته های کورتکس A57 و A53 پیشرفت پیدا کرده بود رو روونه بازار کرد.

Zenfone 2 از ایسوس در سال ۲۰۱۵ لقب اولین تلفن هوشمند با ۴ گیگابایت رم رو به خود اختصاص داد. در سال جاری هم اینکه پرچمداران به سیستم-بر-چیپ اسنپدراگون ۸۱۰ و ۸۰۸ مجهز گشتن. هر دو چیپست بر بستر هسته های کورتکس A57 و A53 پیشرفت پیدا کردن و حتما از معماری big.LITTLE هم در اونا استفاده شده. سامسونگ اما اندازه ترانزیستورها رو کم کرد و موفق شد چیپست اگزینوس ۷۴۲۰ رو با فناوری ۱۴ نانومتری تولید کنه و اونو در گلکسی اس ۶ مورد استفاده بذاره. البته این وسط بازم مدیاتک رکورد هسته های بالاتر رو واسه خود به ثبت رساند و قادر گشت اولین چیپست ۱۰ هسته ای جهان به نام Helio X20 رو به تولید برسونه.

چند سال گذشته، زمان بسیار جالبی واسه چیپستای موبایل و پیشرفت هاشون بوده. از طراحی اسنپدراگون S4 گرفته تا چیپای سریع تر چهار هسته ای و در آخر ۸ هسته ای که امروز بیشتر استفاده میشن. تموم این اتفاقات تو یه خط وقتی دو تا سه ساله روی دادن.

در آخر سال ۲۰۱۴، سامسونگ موفق شد تا با معماری big.LITTLE در نوت ۴، نام خود رو به عنوان یه پیشرو به ثبت رساند و در سال جاری هم به دلیل توانایی در کار پیشرفت و تولید پردازنده ۱۴ نانومتری، تونست جایگاه برتر خود رو حفظ کنه. بقیه تولید کنندگان موبایلای اندرویدی به طرف به کار گیری چیپست اسنپدراگون ۸۱۰ جهت پیدا کردن که از فناوری ۲۰ نانومتری استفاده می کرد.

ال جی تماشاگر کمترین پیشرفت کارایی در قیاس با بقیه سازندگان بوده. با اینکه در سال ۲۰۱۳ و در نکسوس ۵، همین شرکت یکی از اولین مشتریان سری ۸۰۰ اسنپدراگون به حساب می رفت اما به علل جور واجور، عزمشو جزم کرد تا امسال به طرف چیپست ۶ هسته ای اسنپدارگون ۸۰۸ واسه استفاده در G4 بره.

کارایی و مقایسه هزینه پرداختی

یکی از موارد بسیار جذاب در دنیای تکنولوژی اینه که محصول گرون امروز رو می تونین فردا با بهایی ارزون تر بخرین و این روزا واسه داشتن موبایلی پویا، نیاز نیس هزینه بسیار زیادی رو صرف کنین. البته اینجور شرایطی، در سالای گذشته خیلی هم وجود نداشتن. به چارت پایین نگاهی داشته باشین تا افزایش کارایی و کاهش قیمت رو در کنار هم، در ۵ سال گذشته ببینین.

موبایلای در حد پرچمدارهای دیروز، حالا هزینه ای برابر با نصف سالای گذشته دارن در حالی که کاراییشان هم مشمول افزایش گشته.

به عنوان یه مثال، نسل دوم Moto E از موتورولا، کمتر از ۱۵۰ دلار قیمت داشت اما می تونست بازدهی یه گلکسی اس ۲ رو داشته باشه که در زمان خود، خریدش هزینه ای بالغ بر بیشتر از ۵۰۰ دلار روی دست کاربر می گذاشت.

این روزا شرکت مدیاتک با قیمتی ارزون تر از کوالکام، چیپستایی رو در اختیار سازندگان قرار میده که تا حدودی می تونن با ساختهایی شرکت آمریکایی مقابله کرده و کارایی میان رده ها رو زیاد کنن.

در سالای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳، تماشاگر کاهش پیدا کردن شکاف کارکرد در میان موبایلای گرون بالای ۵۰۰ دلار و میان رده ها بودیم. البته به خاطر همین امر، میشه از ال جی و ساخته هاش با اسمای نکسوس ۴ و ۵ تشکر کرد.

حالا سازندگان، واسه اجناس میان رده هم می تونن از معماری big.LITTLE استفاده کنن در حالی که در تلفنای هوشمند پرچمدار خود، از هسته های سریع تر به همراه نانومترهای کوچکتر استفاده می کنن.

حالا البته هنوزم یه شکاف در میان کارکرد آخرین پرچمداران و موبایلای با قیمت متوسط دیده می شه چون که در دستگاه های یاد شده معمولا از تکنولوژی ساده و یا قدیمی تری استفاده می شه. حالا در تلفن های هوشمند ساخته شده از طرف سونی، اچ تی سی، ال جی و سامسونگ این مسئله به روشنی کرد پیدا کرده اما برنده های چینی مثل وان پلاس که اسمارت فونایی با قیمت کمتر از ۴۰۰ دلار عرضه می کنن، مشخصات یه پرچمدار تموم عیار رو به رنج قیمتی کمتر از ۴۰۰ دلار کشانده ان.

با نگاهی به نمودار پایین، میشه یه روند دیگه رو هم دید.

GeekBench-SC-by-price-840x474-w600

به دسته موبایلای زیر ۲۵۰ دلار که دقت کنین، متوجه میشین که عملکردشون در کار پیشرفت، با نمونه های بالای ۵۰۰ دلاری مشابه بوده. در واقع هر دو در اول و طی گذشت زمان، بهبودی کم داشتن اما بعد تونسته ان رشدی قابل قبول رو رقم زنند.

امروز این ما هستیم که باید انتخاب کنیم؛ دستمون هم نسبت به گذشته، بسیار بازتره، چه در بحث بهبود کارایی و چه در مبحث قیمت این اجناس؛ اونم در قیاس با ۲ سال پیش نه حتی ۵ سال گذشته. سخت افزاری که این روزا در جیب جای داده و اونو با خود به این سو و اون سو می بریم، راهی بسیار طولانی رو در دهه گذشته سپری کرده تا به نقطه فعلی برسه. چیزی که ماجرا رو باحال تر می کنه، اینه که گمانه زنی کنیم که در دهه بعدی با چه سخت افزار و چه قدرتی رو به رو هستیم. شاید بشه بهترین موبایلای امروزی رو در سالای آینده، با قیمتی ناچیز به دست آورد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *