No category

منابع پایان نامه درمورد شهر تهران

افزايشطولمدتبستريوهزينهدرماني،ازدستدادن خطوريديوبعضيمواقعحتيمرگبيمارشود(3).
فلبيت يک وضعيت التهابي است که معمولا با نشانه قرمزي، همراه با يک وريد طنابي شده دردناک مشخص مي شود. ممکن است چند روز تا چند هفته ادامه داشته باشد که علائم آن شامل: تب، قرمزي، التهاب، درد تيرکشنده و ورم در ناحيه تزريق مي باشد. انجمن پرستاري امريکا شيوع قابل قبول فلبيت را 5 درصد يا کمتر ذکر مي کند اين در حالي است که مطالعات انجام شده از سال 1966 تا سال 2001 شيوع کلي فلبيت را 25 تا 35 درصد گزارش مي کند(20). شيوع عوارض ناشي از تزريقات وريدي در کشور ما بيش از ساير نقاط دنياست و بيشترين زمان رخداد فلبيت در بيمارستان هاي شهر تهران 24 تا 48 ساعت بعد از جايگذاري کاتتر بوده است(20).
عواملمتعدديدربروزفلبيتسهيمميباشند كهمهمترينآنهاشاملطولمدتاستفاده،محل جايگزاري ، جنس، قطركاتترونوعمحلولداخلوريدي، ميباشند مدت زمان جايگذاري کاتتر وريدي در شدت فلبيت از اهميت بالايي برخوردار است به دلايلي همچون درد و عفونت و … زمان تعويض آنژيوکت زودتر از زمان معمول (96 ساعت) اتفاق مي افتد(20 ،21). مطالعات نشان داده است که اگر وسيله تزريقي کمتر از 24 ساعت در وريد باقي بماند شيوع فلبيت 9/0 درصد و بيش از 24 ساعت 37 درصد و بيش از 72 ساعت 50 درصد مي شود(20، 22،23). جدول 1-2 مقياسي براي ارزيابي محل جايگذاري کاتتر هاي محيطي از لحاظ فلبيت مي باشد(11).
جدول 1-2:جدول مقياس فلبيت
مقياس فلبيت
درجه
معيار باليني
بدون علائم
1
اريتم در ناحيه دسترسي به رگ، با يا بدون وجود درد
2
درد در محل دسترسي به درد رگ با اريتم و/يا ادم
3
درد در محل دسترسي به اريتم
تشکيل رگه
طناب وريدي قابل لمس
4
درد در محل دسترسي عروق يا اريتم
تشکيل رگه
طناب عروقي قابل لمس کمتر از 1 اينچ در طول
درناژ چرکي
2) التهاب و عفونت در محلجاگذاري کاتتر وريدي(7 ،10).
ميزانمرگناشيازعفونتجريانخونمرتبطباكاتتر حدود20درصدوافزايشطولاقامتدربيمارستانبه طورتقريبييكهفتهبا3700دلارهزينهاضافيتخمين زدهشدهاست بدينجهتطيتزريقداخلوريدي بيماررابايدازنظربروزعلايميمثلگرمايموضعي، قرمزي،حساسيتوسفتيوياورممحلتزريقكهنشانگر وقوعفلبيتهستند،كنترلنمود(3)
3) ورود مايع به فضاي بافتي: 23 ? تا 28 ? شيوع ورود مايعات به فضاي خارج رگ و التهاب ناحيه نيز ديده مي شود(6).
4) ترومبوز ، امبولي
5) ازاسيب به عصب را به عنوان متداول ترين عارضه جاگذاري کاتتر وريدي عنوان مي شود(5).
يک سري از مشکلات ناشي ازتلاش هاي ناموفق براي دسترسي به عروق محيطي است ميزان تلاش هاي ناموفق در اولين تلاش جهت جاگذاري کاتتر وريدي در بالغين 28 ? است و بيش از 50 ?‌تلاش ها براي دست يافتن به يک وريد در بيماران خيلي پير، ناموفق گزارش شده است و نياز به تلاش هاي بيشتر دارد(6). درد بدنبال تلاش هاي متعدد جهت چند جاگذاري کاتتر وريدي يا ترس از انجام اين اقدامات مي تواند دسترسي به عروق را مشکل سازد(6 ،19). 12 ? بيماران در محيط بيمارستان در روز سوم جزء بيماراني که داراي جاگذاري کاتتر وريدي در انها مشکل هستند قرار مي گيرند(6).
در آمريکا بيش از 10% از بزرگسالان بدليل ترس از تزريق، از مراقبت هاي درماني اجتناب مي کنند (16،19)ترس از درد و اضطراب مربوط به گذاشتن آنژيوکت ممکن است منجر به استرس بيمار در دوره قبل از عمل جراحي شود از اين رو ترس ازجاگذاري کاتتر وريديموجب کاهش يا عدم همکاري بيمار، عدم موفقيت در فرايند جاگذاري کاتتر وريدي (15) و همچنين باعث درد و انقباض و طولاني شدن زمان کلي فرايند درماني مي شوند(16) علاوه بر اين در بيماراني که از جاگذاري کاتتر وريدي مي ترسند و يا کساني که تجربه جاگذاري کاتتر وريدي ، مخصوصا” جاگذاري کاتتر وريدي نا موفق را دارند مشکل تر و پيچيده تر مي شود و چون ترس باعث فعال شدن سيستم عصبي سمپاتيک و بدنبال ان هم انقباض عروق رخ مي دهد در نتيجه فرايند جاگذاري کاتتر وريدي با مشکل بيشتري روبرو خواهد شد مي شود . وقتي که اولين اقدام بي نتيجه مي ماند تقريبا” بيماران يک درجه اي از فعاليت سمپاتيک را تجربه مي کنند که به طور فزاينده اي جاگذاري کاتتر وريدي را مشکل مي کند(5،6).
علاوه بر اين درد ناشي از جاگذاري بي نتيجه کاتتر وريدي ، رابطه بيمار و پرستار را مختل کرده و باعث عدم اعتماد بيمار نسبت به پرستار مي شود در حالي که اعتماد شرط لازم براي وجود ارتباط و قبول اقدامات درماني است(16).
با توجه به اينکه جاگذاري کاتتر وريدي در کودکان و شيرخواران بسيار مشکل است در انها عوارض گوناگوني روي مي دهد.ميزان دفعات ناموفق رگگيري در کودکان 44 ? در اولين تلاش است و 43 ? کودکان به تلاش هاي سوم يا بيشتر نيازمند خواهد بود(6) کودکان بستري در بيمارستان تحت روش هاي ناراحت کننده و دردناک قرار ميگيرند قرار دادن کاتتر وريدي يکي از رايج ترين پروسيجرهاي تهاجمي دردناک و يک روش پر تکرار در بيمارستان هاي کودکان است اغلب کودکان چنين روشي را استرس آور ترين و يکي از پر صدمه ترين جنبه بستري در بيمارستان بيان ميکنند کودکان در اين مواقع گريه ميکنند، ميترسند و از همکاري امتناع مي کنند(25،26).
درد ناشي از تلاش هاي ناموفق در کودکان منجر به پيامدهاي نامطلوب فوري و کوتاه مدت و طولاني مدت خواهد شد. ازعوارضفوريآنسنكوپ،ترس، تحريكپذيريوآشفتگي،اختلالدرخوابوتغذيه است. ازاثراتكوتاهمدتآنشاملتأخيردرترميم زخم،آسيبهايروانيوازاثراتطولانيمدتآن تغييراتاندوكرينوبيوشيمياييمانندافزايشقند خون،تعريق،تغييراترفتاريوخلقوخوميباشد(24) و اختلالات رفتاري و ذهني ايجاد مي کند (27).
ديگر اثرات زيان آور درد، ناتواني در انجام نقش هاي خانوادگي، اجتماعي و شغلي و برگشت به دوره تکاملي قبلي است(25).
يک سري از عوارض و مشکلات ناشي از جاگذاري کاتتر وريدي متوجه پرسنل درمان است . مهمترين اين عوارض افزايش خطر انتقال بيمارهاي قابل انتقالاز طريق خون و ترشحات بيمار به پرسنل است ، مثلا” فرو رفتن سوزن (19،28). بر اساس موارد گزارش شده، تلاش هاي اضافي براي اين روش تهاجمي با افزايش خطر براي پرسنل( مثل فرو رفتن سوزن آلوده ) به دنبال آن با خطر عوارض ناشي از آن ( مثل هپاتيت و ويروس ايمني اکتسابي ) همراه خواهد بود(19).
استرس در تلاش دوم و سوم جهت جاگذاري کاتتر وريدي توسط همان پرستار يا پرستار ديگر(5،6). سختي در جا گذاري يک خط داخل وريدي محيطي يک تجربه بسيار متداول و نااميد کننده براي پرستاران مخصوصا” آنهائي که از کودکان و بيماران بخشهاي ويژه مراقبت مي کنند است(5 ، 6،19).
مروري بر مطالعات :
بررسي ها نشان داد در داخل کشور مطالعه اي که بطور مستقيم با مطالعه ما ارتباط داشته باشند وجود ندارد ولي بررسي و مطالعات متعددي درباره عوارض ناشي از جاگذاري کاتتر وريديو کاهش درد در اثر فرايند جاگذاري کاتتر وريدي به روش هاي دارويي و غير دارويي انجام شده است و موارد مرتبط در ادامه اشاره مي شود.
رينر لن هاردت و همکاران در سال 2002 در وين اتريش در يک بيمارستان دانشگاهي تحقيقي تحت عنوان تاثير گرماي موضعي بر سرعت وارد کردن کانولاي وريد محيطي بر روي 100 بيمار جراحي اعصاب و 40 بيمار مبتلا به لوسمي که نياز به شيمي درماني داشتند، اجرا کردند. بيماران از نظر وضعيت جسماني در وضعيت 1 يا 2 (سالم و يا با بيماري سيستميک خفيف يا خوب کنترل شده، با توجه به نمره دهي جامعه بيهوشي امريکا ) به عنوان مشارکت کننده انتخاب شدند در ادامه يک دستکش گرم کننده فيبري براي اين مطالعه طراحي شد که براي انجام اين تحقيق بايد دست و تمام بازوي بيماران را در داخل اين دستکش قرار داده مي شد. بيماران به طور تصادفي و با استفاده از کامپيوتر در دو گروه استفاده از گرما و بدون استفاده از گرما قرار داده شدند و سپس کد گذاري شدند. ساعد دست بيماران بخش جراحي اعصاب به مدت 15 دقيقه در درجه حرارت 52 درجه در داخل دستکش قرار داده مي شد و بعد از آن دست خارج شده و يک تورنيکه 10 سانتيمتر بالاتر از آرنج دست بيمار بسته مي شد. جهت انجام جاگذاري کاتتر وريدي از بيماران ، از يک پرستار بيهوشي استفاده شد و او با استفاده از يک کانولاي شماره 18 اقدام به جاگذاري کاتتر وريدي مي کرد. به پرستار بيهوشي هيچ گونه اطلاعاتي، در مورد مطالعه داده نشده بود و تمام تلاشها براي جاگذاري کاتتر وريدي در دو گروه توسط وي انجام مي شد. همچنين تعداد 40 بيمار مبتلا به لوسمي براي يک مطالعه متقاطع انتخاب شدند. و بيماران به طور تصادفي در دو گروه استفاده از گرما و بدون استفاده از گرما قرار گرفتند. دست بيماران به مدت 10 دقيقه در داخل اين دستکش قرار گرفت ، و يک دستيار هماتولوژي که از جريان مطالعه اطلاعي نداشت بعد از خارج کردن دست از دستکش و بستن تورنيکه، جاگذاري کاتتر وريدي با يک کانولاي 18 را انجام داد. پس از مشاهده وريد ها ، طبقه بندي انها به اين شرح بوده است : رگهائي که قابل ديدن و قابل لمس کردن نيستند : نمره يک، رگهائي که قابل ديدن هستند ولي قابليت لمس کردن نيستند : نمره دو، رگهائي که قابل ديدن و لمس کردن هستند : نمره سه ، و رگهائي که به طور واضح قابل ديدن و لمس کردن هستند :نمره چهار داده شد . درجه حرارت پوست در ناحيه جلوي بازو ، پشت دست و نوک انگشتان توسط يک تومومتر ديجيتال در شروع و انتهاي دوره گرما در هر دو گروه اندازه گيري و ثبت شد. زمان جاگذاري کاتتر وريدي از شروع جستجو براي يک رگ مناسب (بعد از بستن تورنيکه ) تا وارد کردن موفق آميز يک کانولا اندازه گيري ميشد و وارد شدن موفق آميز کانولا بوسيله بکار بردن يک محلول کرستالوئيد بدون هيچ گونه علائم التهاب تائيد مي شد. در بيماران جراحي اعصاب درجه حرارت پوست در دو گروه قبل از شروع جاگذاري کاتتر وريدي تفاوت معني داري نداشت. در مقايسه بين دو گروه ميزان موفقيت افزايش چشم گيري داشت به طوري که در گروه گرما 94? و در گروه بدون گرما 72 ? بود همچنين وارد کردن کانولا در گروه گرما ( 36 ثانيه ، 95? در فاصله زماني 40-31 ثانيه ) و تقريبا” نصف زمان لازم در گروه بدون گرما (72 ثانيه ) بوده است (5).
مطالعه ايتوسط پري و همکاران در سال 2011 با هدفچگونگي استفاده از دستگاه مادون قرمز براي کمک به جاگذاري کاتتر وريدي در واحد اورژانش اطفال انجام شد. در اين مطالعه بيماران جوانتر از 20 سال که نيازمند استفاده از رگ باز بودند بوسيله پرستاران بخش اورژانس با روش سنتي (گروه استاندارد) يا بوسيله مادون قرمز(گروه وسيله) مورد بررسي قرار گرفتند در اين مطالعه اگر پرستار بعد از 3 بار تلاش موفق به انجام رگگيري نمي شد بيمار وارد گروه ديگري بصورت متقاطع مي شد و پرستاران تلاش مي کردند تا روش ديگري را براي جايگزيني رگ بکار ببرند. نقطه پاياني اوليه، ميزان موفقيت اولين تلاش براي قرار دادن کاتتر بود از مجموع 123 بيمار، 62 بيمار در گروه استاندارد و 61 نفر در گروه وسيله مادون قرمز بودند نتايج نشان داد که هيچ ارتباط معني داري در ميزان موفقيت اولين تلاش بين گروه استاندارد و گروه وسيله وجود نداشت. 70% پرستاراني که در اين مطالعه شرکت کرده بودند اظهار کردند که وسيله مادون قرمز داراي اثر نامطلوب بر روي بدن انها بوده و در بيماران داراي دهيدراتاسيون وبيماري هاي مزمنبي تاثير بوده است ولي 90% انها اظهار داشتند که وسيله مادون قرمز در بيماراني که گرفتن رگ در آنها مشکل بود،و بيماري زمينه اي نداشته اند ، کمک کننده بوده است(30).
در مطالعه اي که بوسيله مايکل بليواس وهمکاران با عنوان “اثر استفاده از اولتراسوند بوسيله پرستاران اورژانس جهت دسترسي به عروق محيطي” در دپارتمان اورژانس ، بر روي

مطلب مشابه :  منابع پایان نامه درموردمصرف كننده، سود مورد انتظار، علم اقتصاد

دیدگاهتان را بنویسید